Door: Rich Bergeron

UFC 292 was het eerste UFC -evenement dat ik bijwoonde 16 jaar. Als de MMA -schrijver het meest bekend om het blootleggen van het Xyience -schandaal (zien www.xyiencesucks.com), Ik heb mijn oude Xyience -hoed uitgegraven om de gelegenheid te herdenken. Zodra de meest productieve sponsor van de UFC, Xyience is nu in de eerste plaats een energiedrankbedrijf en associeert zelfs niet meer met een MMA -competitie. Onnodig te zeggen, Ik was de enige in de hele arena met merch.

Ik heb deze keer voor mijn eigen tickets betaald, Maar ik kon niet vermijden na te denken over wat mijn UFC 292 Ervaring zou zijn geweest als mijn UFC 78 ervaring, betaald door xyience, was bijna heel anders voor mij gebleken 16 jaren geleden.

Ik zal meer herkauwen over het persoonlijke verhaal van mijn eigen Boston Homecoming en de veranderingen die we hebben gezien voor de UFC tussen het laatste gevecht dat ik heb bijgewoond en deze in een nieuw stuk waar ik op van plan ben te schrijven www.paythefighters.com. Blijf daarvoor op de hoogte, Maar laten we eerst naar de goed geconstrueerde vechtkaart van de UFC gaan voor zaterdagavond.

Het begon met een verhaal over twee vlieggewicht Silvas: Karine Silva en Natalia Silva. Die aanvallen eindigden met twee Silva -overwinningen door twee verschillende methoden, Maar elke jager bleek dominant in zijn specifieke stijlen. Karine verzendde Maryna Moroz met een laatste seconde guillotine-choke net voor het einde van de eerste ronde. Het was een fantastische start van een show met een paar pieken en valleien tot de entertainmentwaarde van sommige van de match-ups. Natalia nam haar tijd en pakte een wedstrijd Andrea Lee uit een afstand voor het grootste deel van de wedstrijd. Ze reed naar een unanieme beslissing door voorzichtig en voorzichtig te zijn met haar opvallende doel.

Volgende, Een controversiële gesplitste beslissing gaf de favoriete jager Andre Petrovski van de kansenmakers een overwinning op Gerald Meershaert. Petrovski leek de cardio niet te hebben om met de ervaren veteraan Meerschaert te hangen. Het enige dat in dit gevecht ontbrak, was de geconcentreerde opvallende kracht van Meershaert om Petrovski neer te zetten. Beide vechters hadden hun momenten, Maar het leek me duidelijk dat Gerald de drukkere en effectievere jager was. Hij was slechts een van de diefstal slachtoffers die zaterdagavond door de juryleden werden aangesproken nadat hij duidelijk een voornamelijk technisch gevecht had gewonnen. De aanraking van Slugfest die van tijd tot tijd waren besprenkeld leken altijd de voorkeur te geven aan de meer game en enthousiaste Meerschaert. Hij verdiende absoluut de overwinning. We zullen het wat later over een andere overval van gelijk kaliber praten.

Een paar Ultimate Fighter Finale -gevechten kwamen daarna met bantamgewichten Brad Katona en Cody Gibson schoppen het door het verdienen van "Fight of the Night" Honours. Hun teen-tot-teen kickbokswedstrijd die zelden heel lang op de grond kwam, had de menigte zeker van start tot finish geworden. Katona werd uiteindelijk een tweede sneller op de gelijkspel en scherp genoeg met zijn prikken en tellers om een ​​overwinning in een schroot te behalen waar hij vaak een goede stoot moest nemen om er twee te landen. Gibson droeg de resultaten van Brad's nauwkeurigheid op zijn gehavende gezicht bij de laatste bel, Maar hij verdiende ook veel respect voor zijn nooit-Quit-aanpak van zowel de menigte als de organisatie. De UFC bood beide vechterscontracten aan voor hun inspanningen in plaats van alleen de winnaar die de knik krijgt.

Kurt Holobaugh moest vechten tegen vriend en collega -team Chandler Fighter Austin Hubbard in de lichtgewicht finale. Het was een gevecht dat beter begon voor Hubbard dan het eindigde. Uiteindelijk na een kort gevoelsproces, Holobaugh nam het momentum weg en verzekerde een fenomenale driehoek -stikken gewoon 2:39 in het tweede frame. Beide jagers hadden hun dominante momenten, Maar het was Holobaugh's Black Belt Jiu Jitsu -vaardigheden die de nacht en de TUF -trofee wonnen.

Gregory Rodrigues heeft de Russische Dennis Tiuliulin absoluut gesloopt in een middengewicht gevecht waarbij de Beantown -menigte kort "USA" zong terwijl hij wortelde voor een Braziliaanse jager. "Robocop" genoot van de ondersteuning van het publiek en verplichtte hun gejuich snel met zijn afwerkingsvaardigheden in volledige weergave. Rodrigues lijkt toevallig een beetje op de hoofdpersoon in Netflix's 'The Lincoln Lawyer,”Als het personage na een paar rondes van steroïden opzweekte. Rodrigues legde zeker de wet neer en bracht de Rus in bewusteloosheid met een machine-achtige precisie. Hij duurde maar één minuut en 43 seconden om de menigte hun laatste stop te geven tot het hoofdevenement.

Vijf rechte beslissingen volgden, Twee van hen besloten door een perfecte plaatsing van monsterlijke beenschoppen van de overwinnaars. De meest pijnlijke van die twee aanvallen om naar te kijken was Chris Weidman die de voorrondes afmaakte door met Brad Tavares af te zien in een straffende middengewicht strijd. Weidman, Terugkomend van een vicieuze rubberen kippenpootblessure waar hij probeerde op een volledig gebroken been tegen Uriah Hall te planten, zag er roestig uit als Rusty kan zijn. Elke takedown die hij probeerde leek gemakkelijk te worden gevuld door Tavares.

Elke pons -uitwisseling leek te weinig te zijn, Te laat voor Weidman om terug te komen van de constante beenschoppen die zowel het been met de oude blessure en de andere been van Weidman voor de goede maatregel doorspekt. Zelfs met een gescheurde MCL of ACL (Volgens Dana White heeft Weidman gedwongen met pensioen te gaan na het gevecht), Weidman stalkte Tavares rond de kooi en deed zijn best om het gevecht aan hem te nemen ondanks het kapotte wiel. Tavares won een zeer strategisch en slim gevecht, teleurstellend de hele pro-Weidman-menigte in de hoop op die wonderbevestiging die nooit kwam.

Marlon "Chito" Vera en Pedro Munhoz openden de hoofdkaart met een eenzijdige affaire met het geduld van Vera, opvallend inzicht, en bijna-vloogloze techniek. Munhoz eindigde het gevecht op zijn voeten, Maar hij heeft veel gezichtsschade doorstaan ​​om er te komen. Chito bleef het grootste deel van de wedstrijd op een veilige reeks en nam weinig risico's op weg naar zijn unanieme beslissing overwinning. Het bereik en de snelheid van Vera leken de meest effectieve voordelen te zijn die hij genoot tegen de kortere en stockier Munhoz. Vera, saai zoals hij kan zijn om af en toe te kijken, bewezen dat hij zijn eigen bantamgewicht titelschot verdient.

De derde opeenvolgende beslissing gaf Mario Bautista een zeer controversiële unanieme beslissing overwinning op Da’mon Blackshear. Bautista heeft Blackshear uitgeschakeld in termen van grondcontrole, Maar Blackshear was nauwkeuriger in zijn opvallende en landde meer belangrijke stakingen in het schroot van vedergewicht. Ik dacht zeker dat hij genoeg deed om te winnen, Maar de rechters zagen het gevecht niet op dezelfde manier en gaven de wedstrijd aan Bautista.

Ian Garry en Neil Magny botsten vervolgens in een niet -overeenkomende weltergewichtwedstrijd. Magny toonde een enorm hart om na elke knock -down weer op te staan, Maar hij kon de onophoudelijke beenschoppen niet overwinnen die door Garry worden gegooid. Scheidsrechter Keith Peterson kwam een ​​paar keer in de buurt van het stoppen van de wedstrijd, Maar Magny bleef het net genoeg doen om het in stand te houden, Soms op één been springen. Garry's opvallende was net zo op punt als zijn vuilnisspelspel, De geest van Nate Diaz oproepen met een paar goed getimede handgebaren. De menigte vierde zijn voortdurende dominantie met Garry die hen vertelde over zijn verlangen om ooit de beste jager op het gezicht van de aarde te zijn in zijn toespraak na de gevecht. Magny zal een antwoord moeten vinden op zijn recente worstelingen als hij relevant wil blijven in de UFC.

Weili Zhang en Amanda Lemos kwadraten daarna in een episch titelgevecht. Lemos zorgde bijna voor een paar wonderbaarlijke indieningspogingen, Maar het stromgewicht titelgevecht veranderde in een vraag of Lemos al dan niet kon overleven tot de laatste bel. Zhang toonde haar talenten in al haar expertise., en Lemos kon alleen maar hopen te winnen via een paar Weeggegroet inzendingspogingen waar zhang uit kronkelde. Zhang's snelheid, Macht en duurzaamheid overweldigden Lemos en lieten haar worstelen om een ​​onderbreking door veel van de latere rondes te voorkomen. Op de een of andere manier slaagde ze erin het te doen, een enorme hoeveelheid schade op zich op haar weg. Zhang liep weg met behoud van haar titel, Tot grote vreugde van fans die haar het hele gevecht hebben gesteund.

Eindelijk, Het hoofdevenement arriveerde, Goed na middernacht. Sean O'Malley ging eerst naar de arena, en de menigte brak uit. Velen van hen droegen groene of roze pruiken om de kenmerkende look van O'Malley na te bootsen. O'Malley zag er eerlijk gezegd behoorlijk versteend uit, alsof hij niet eens de nacht voor het evenement sliep. Aljamain Sterling kwam de kooi binnen naar een koor van boos.

De eerste ronde was meestal een showcase van voetenwerk van beide jagers. O'Malley's Head Games hebben misschien aan Sterling gewerkt, Omdat hij in pre-gevechtsinterviews beloofde dat hij een eigen TKO van zijn eigen ronde zou beveiligen. In plaats van te vertrouwen op zijn grootste kracht, Zijn worstelen, Sterling wilde O'Malley verslaan bij zijn eigen spel. Dat bleek de verkeerde strategie te zijn, Een feit dat Sterling uiteindelijk realiseerde tegen de tijd dat hij aan de verkeerde kant van die tko belandde. Er waren weinig pogingen om O'Malley naar beneden te halen, en ze waren allemaal volledig gevuld. Sterling gevouwen en viel in het canvas nadat hij vroeg in de tweede ronde werd geraakt met een O'Malley -tellerpunch. De rest was geschiedenis toen O'Malley "The Suga Show" sloot met wat McGregor-achtige grond en pond.

Beide jagers gaven geweldige toespraken na het gevecht, trouw aan vorm. Sterling was genadig in de nederlaag en toonde zijn respect voor O'Malley die ernaar streefde zijn droom te bereiken. Gezien het bekritiseren van Sterling bekritiseerde O'Malley vóór het gevecht om het huisdierenproject van Dana White te zijn en geen titelschot te verdienen, Het was een enorme mea culpa. Ook, Als het inderdaad allemaal ging om de voorkeur te krijgen door MR. White, O'Malley heeft misschien de Baldfather afgevinkt door aan te geven dat hij meer wil vechten tegen bokser Gervonta Davis dan elke andere werkelijke UFC -jager.

Als alleen de tweede Dana White Contender Series Fighter om een ​​wereldtitel te verdienen, O'Malley kan zeker tot op zekere hoogte zijn eigen foto's noemen, Maar een bokscrossover is een zeer gevoelig onderwerp in de nasleep van Francis Ngannou die onlangs golven maakt voor het achteruitgaan van zijn UFC -contract en zich aanmeldt voor een zwaargewicht bokswedstrijd met Tyson Fury die zijn carrière UFC -inkomsten met een mijl zal verduisteren. Alleen Conor McGregor heeft UFC Brass kunnen overtuigen om tot nu toe een crossover -gevecht in het boksen in te gaan. Dana White heeft sindsdien voorlopige plannen volledig geschrapt om "Zuffa Boxing" te maken om zijn jagers te verklaren die het profiel van McGregor willen emuleren, Financieel track record en gedurfde bravoure die hem die gelegenheid opleverden om Floyd Mayweather te bestrijden in een tentoonstellingsgevecht.

Vaak, Om de aandacht en respect van Dana White te krijgen, Vechters moeten zichzelf gewoon genoeg verkopen om zich te vertalen in massale merchandise en kaartverkoop die van hun buzz is gegenereerd. Net als de WWE, Grote persona's en kleurrijke personages winnen vaak op kansen in de UFC over atleten die zich gewoon concentreren op hun fysieke vaardigheden. Strikers hebben vooral de voorkeur, Omdat ze de impliciete "op een show" -standaard van uitmuntendheid van de UFC leveren opgelegd aan elke jager die in de kooi stapt. Het is een stijl van management en wortel- en stokleiderschap die jagers voor de gek houdt om te denken dat het beter is voor hun carrière om constant met weinig bezorgdheid over de verdediging te komen en enorme risico's te nemen om veel spannender en vermakelijker te zijn dan nodig is om een ​​bepaald gevecht te winnen.

Nu bekent dit kind O'Malley dat ze zelf willen zijn, Financieel comfortabel genoeg om te wedden $250,000 per pokerhand. Het meest speciale talent voorafgaand aan O'Malley gebruikte zijn eigen rijzende sterpersoon om zijn eigen naammerken te bouwen en zijn eigen whiskybedrijf te kopen. Hij heeft een jacht en een Lamborghini, En hij is nog steeds de meest besproken en riep jager in de organisatie, zelfs na het verliezen van zo'n eenzijdige strijd met Dustin Poirier en een paar jaar buitenspel gezet met een gebroken been. Het feit dat O'Malley kan realiseren en internaliseren dat hij waarschijnlijk nooit naar Conor's niveau zal komen zonder een enorm crossover -gevecht in boksen, spreekt boekdelen over waar de UFC vandaag is.

Het is het soort ontwikkeling dat ik moet grinniken om te weten hoe moeilijk het is geweest om alle jacht- en contractkwesties voor de rechter te brengen zonder een leger van advocaten om het formidabele juridische team van de UFC onder ogen te zien. Een dergelijk juridisch leger heeft onlangs de Go Toi of een class action anti-trust-rechtszaak namens meer nagestreefd 1,200 voormalig UFC vechters. De rechter in de zaak lijkt al aan te sluiten bij de eisers. Reactie op Certificering van UFC Class-Action Rights Certificering: Wat is er gebeurd, En wat is de volgende stap? (msn.com)

Wanneer de organisatie wordt geconfronteerd met statistieken die aantonen dat het inkomstenaandeel voor jagers minuscuul is in vergelijking met andere grote sporten met spelersverenigingen, het antwoord is meestal iets dat is: "We hebben zoveel miljonair gemaakt. Onze jagers doen het prima, En ze krijgen allemaal veel financiële kansen met de roem die we hebben geholpen te bereiken. "

Als expert in de financiële geschiedenis van de UFC en een publiekslid bij UFC 292, Ik kon niet vermijden om de realiteit te confronteren dat zoveel "UFC Nut-Hugger" -journalisten alle franje voordelen krijgen van persrechten omdat ze zo goed spelen met die "Zuffa Myth" -mentaliteit. De mensen die de UFC op de kaart zetten, verleiden hun aanhangers subliminaal met toegang en beloften van roem en kansen, en zowel jagers als media -leden worden in dat soort managementtheatrics gezogen. Op zijn beurt, je eindigt niet veel Onderzoeksrapportage in MMA Media Circles, En vechters die veel vragen stellen en betere contractvoorwaarden eisen, worden niet opnieuw getekend of ingesteld met uitstekende vecht match-ups.

Het kostte het resultaat van het belangrijkste evenement om het probleem echt te verduidelijken voor mij hoe de UFC constant de focus houdt op hun veronderstelde vermogen om supersterren te creëren door een jager een contract met de organisatie te laten ondertekenen. Sommigen die het erover eens zijn dat dit het geval is, zouden zeggen dat het het vermogen van de organisatie was om voldoende talent in O'Malley te zien om hem in de Contender -serie van Dana White te zetten die leidde tot de spectaculaire opkomst om de nieuwe kampioen te beroemd. Zeker, O'Malley zou zaterdagavond niet eens in Boston zijn geweest als hij nooit in de organisatie is gekomen. Echter, Er zijn veel DWCS-jagers geweest die geen UFC-kansen meer kregen omdat ze dat instapvecht verloren hebben. O'Malley moest winnen en blijven winnen om te zijn waar hij zaterdagavond was.

Het punt is: Sean O'Malley's cult-aanhang en enorm zelfvertrouwen is een gevolg van zijn eigen persoonlijke kruistocht om iemand speciaal te zijn met onbeperkt potentieel en geweldig talent. Hij zou zelfs nooit in het gesprek zijn voor een titel als hij niet alle ongekende uren in de sportschool zou plaatsen. De UFC heeft geen Sean O'Malley gemaakt, Ze gaven hem gewoon een platform om te laten zien wat voor soort vechter hij zou kunnen zijn. En terwijl hij geniet van het superster, zal de UFC zichzelf crediteren, O'Malley moet weten dat de enige manier waarop hij zijn verdienpotentieel kan maximaliseren, is om de organisatie zelf te verduisteren. Hij moet verder gaan dan hun beperkende financiële grenzen naar een sport waar het inkomstenaandeel zoveel beter is en een man als Francis Ngannou meer kan maken in één gevecht dan hij in zijn hele UFC -carrière heeft gemaakt.

Zo, Als Dana White Sean O'Malley zijn huisdierproject echt zou maken, zoals Aljamain Sterling suggereerde, Hij heeft het geweldig gedaan. Helaas, Het monster dat hij heeft gemaakt, kan terugkomen om hem op de lange termijn te bijten. Een andere UFC-co-gepromoveerde bokskaart zal te veel van hun werknemers krijgen die proberen dezelfde route te nemen en zich afvraagt ​​waarom Dana's kleine buddy alle pauzes en voordelen krijgt. Veteranen en nieuwkomers zullen beide waarschijnlijk naar elke hyped up Davis vs kijken. O'Malley Boxing Match als toelating door hun leiderschap dat de UFC hun jagers niet genoeg kan betalen om ze in de kooi te houden.

"Kind, Je hebt geen idee hoeveel geld je wilt verdienen,"Dana White vertelde O'Malley na de overwinning Volgens een recent interview met O'Malley. Ik stel me voor in zijn hoofd, Dana eindigde die gedachte met “ons.”